Clinical and Radiological Outcomes of Callus Preservation Versus Excision in Gunshot-Related Distal Humerus Fractures
Ali Murat Başak, Ali AydilekDepartment of Orthopaedics and Traumatology, Gülhane Training and Research Hospital, Ankara, TurkeyBACKGROUND: High-energy gunshot injuries involving the distal humerus frequently result in extensive comminution, severe soft-tissue damage, and contamination, making definitive fixation both technically demanding and biologically challenging. During staged management with temporary stabilization, extra-articular callus formation may occur prior to definitive fixation, potentially influencing the surgical decision regarding whether this tissue should be preserved or excised.The aim of this study was to evaluate the clinical and radiological outcomes of a fixation strategy that preserves extra-articular callus in high-energy distal humerus fractures caused by gunshot injuries.
METHODS: This retrospective study included 21 male patients with Gustilo-Anderson type IIIA distal humerus fractures caused by high-velocity gunshot injuries treated between 2016 and 2024. All patients initially underwent temporary stabilization before definitive fixation. Patients were stratified according to whether the extra-articular callus tissue was preserved (n=9) or excised (n=12) during surgery. Functional outcomes were evaluated using the Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (DASH) and Mayo Elbow Performance Index (MEPI) scores, and radiographic union time was recorded.
RESULTS: The mean patient age was 28 years (range, 22–43). Based on the AO/OTA classification, 81% of fractures were type 13C3. Nerve injury was present in 5 patients (23.8%) and heterotopic ossification in 5 patients (23.8%). No significant intergroup differences were observed in DASH, MEPI, range of motion, or infection rates (all p>0.05). However, union time was significantly shorter in the callus-preserved group (18.0±3.1 vs. 23.5±3.3 weeks, p=0.004). Nerve injury (p=0.043) and heterotopic ossification (p=0.025) were associated with higher DASH scores, indicating poorer functional recovery.
CONCLUSION: A callus-preserving fixation approach may provide a biologic advantage in the management of high-energy distal humerus gunshot fractures, allowing earlier bone healing without compromising functional outcomes. When extra-articular callus does not interfere with anatomical reduction, maintaining it in situ may be considered as part of staged damage-control-to-definitive fixation strategy.
Keywords: distal humerus fracture; gunshot injury; callus preservation
Ateşli Silah Yaralanmalarına Bağlı Distal Humerus Kırıklarında Kallus Korunması ve Eksizyonunun Klinik ve Radyolojik Sonuçları
Ali Murat Başak, Ali AydilekGülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi,Ortopedi ve Travmatoloji, Ankara, TÜRKİYEAteşli Silah Yaralanmalarına Bağlı Distal Humerus Kırıklarında Kallus Korunması ve Eksizyonunun Klinik ve Radyolojik Sonuçları
AMAÇ: Distal humerusu içeren yüksek enerjili ateşli silah yaralanmaları sıklıkla belirgin parçalanma, ciddi yumuşak doku hasarı ve kontaminasyon ile sonuçlanır ve bu durum definitif fiksasyonu hem teknik hem de biyolojik açıdan zorlaştırır. Geçici stabilizasyon ile uygulanan evreli tedavi sürecinde, definitif fiksasyon öncesinde ekstraartiküler kallus oluşumu gelişebilir ve bu durum söz konusu dokunun korunması veya eksize edilmesine ilişkin cerrahi karar sürecini etkileyebilir. Bu çalışmanın amacı, ateşli silah yaralanmalarına bağlı yüksek enerjili distal humerus kırıklarında ekstraartiküler kallusun korunmasına dayalı fiksasyon stratejisinin klinik ve radyolojik sonuçlarını değerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu retrospektif çalışmaya 2016–2024 yılları arasında yüksek enerjili ateşli silah yaralanmasına bağlı Gustilo–Anderson tip IIIA distal humerus kırığı nedeniyle tedavi edilen 21 erkek hasta dahil edildi. Tüm hastalarda definitif fiksasyon öncesinde geçici stabilizasyon uygulanmıştır. Hastalar intraoperatif olarak ekstraartiküler kallus dokusunun korunmasına (n=9) veya eksize edilmesine (n=12) göre iki gruba ayrılmıştır. Fonksiyonel sonuçlar Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (DASH) ve Mayo Elbow Performance Index (MEPI) skorları ile değerlendirilmiş, radyolojik kaynama süreleri kaydedilmiştir.
BULGULAR: Hastaların ortalama yaşı 28 yıl (22–43) idi. AO/OTA sınıflamasına göre kırıkların %81’i 13C3 tipindeydi. Beş hastada (%23.8) periferik sinir yaralanması, beş hastada (%23.8) heterotopik ossifikasyon saptandı. Gruplar arasında DASH, MEPI, eklem hareket açıklığı veya enfeksiyon oranları açısından anlamlı fark bulunmadı (tüm p>0.05). Bununla birlikte kallusun korunduğu grupta kaynama süresi anlamlı olarak daha kısa bulundu (18.0±3.1 vs. 23.5±3.3 hafta, p=0.004). Periferik sinir yaralanması (p=0.043) ve heterotopik ossifikasyon (p=0.025) daha yüksek DASH skorları ile ilişkili bulunarak daha kötü fonksiyonel iyileşmeye işaret etti.
SONUÇ: Ekstraartiküler kallusun korunduğu fiksasyon yaklaşımı, yüksek enerjili ateşli silah yaralanmalarına bağlı distal humerus kırıklarının tedavisinde biyolojik avantaj sağlayabilir ve fonksiyonel sonuçları olumsuz etkilemeden daha erken kemik kaynamasına olanak tanıyabilir. Ekstraartiküler kallusun anatomik redüksiyonu engellemediği durumlarda, evreli hasar kontrolünden definitif fiksasyona uzanan tedavi stratejisinin bir parçası olarak yerinde korunması düşünülebilir.
Anahtar Kelimeler: distal humerus kırığı; ateşli silah yaralanması; kallus korunması
Corresponding Author: Ali Aydilek, Türkiye
| TOOLS |
 Print Download citation RIS EndNote BibTex Medlars Procite Reference Manager Share with email Share Send email to author
Similar articles Google Scholar |