Intermediate Screws Improve Initial Radiographic Alignment but Not Clinical Outcomes in Long-Segment Fixation for Thoracolumbar Fractures
Onur Süer1, Bünyamin Kılıçlı2, Selahaddin Aydemir3, Anıl Murat Öztürk2, Ömer Akçalı41Department Of Orthopaedics And Traumatology, Izmir City Hospital, Izmir, Türkiye2Department Of Orthopaedics And Traumatology, Faculty Of Medicine, Ege University, Izmir, Türkiye
3Department Of Orthopaedics And Traumatology, Kastamonu Research And Training Hospital, Kastamonu, Türkiye
4Department Of Orthopaedics And Traumatology, Faculty Of Medicine, Dokuz Eylul University, Izmir, Türkiye
Background:
The role of intermediate screws in long-segment posterior fixation for thoracolumbar fractures remains controversial. This study evaluates their efficacy in improving alignment correction and reducing complications.
Methods:
In this retrospective comparative study, 91 patients with unstable thoracolumbar burst fractures (T11–L2) treated between 2014–2022 were divided into two cohorts: Group A (n = 61) underwent long-segment fixation with intermediate screws at the fracture level, while Group B (n = 30) received conventional fixation. Radiological outcomes (vertebral compression angle [VCA], anterior/posterior body height [ABH/PBH]), intraoperative parameters (operative time, fluoroscopy use), clinical pain scores (Visual Analog Scale [VAS]), and complications were analyzed. Statistical comparisons employed t-tests and chi-square analyses.
Results:
Both groups demonstrated significant postoperative improvements in VCA and vertebral height (p < 0.0001). Group A achieved superior early VCA correction (4.78° ± 3.47 vs. 6.82° ± 4.02, p = 0.014), which remained significant at 2-year follow-up (5.67° ± 3.08 vs. 8.59° ± 3.76, p = 0.0005). Correction loss was lower in Group A (1.22° ± 1.13 vs. 1.95° ± 2.12, p = 0.122), though statistically insignificant. Group A required longer operative times (160.25 ± 19.4 vs. 150.17 ± 26.9 minutes, p = 0.044) and more fluoroscopy exposures (26.38 ± 2.3 vs. 20 ± 2.13, p < 0.001). No intergroup differences existed in preoperative or follow-up VAS scores (p > 0.05).
Conclusion:
Intermediate screw placement in long-segment constructs was associated with significantly enhanced radiographic alignment restoration and maintenance in thoracolumbar fractures, despite prolonged operative duration and fluoroscopy use. While clinical pain outcomes were comparable, the technique’s biomechanical advantages advocate for its selective use in cases prioritizing anatomical precision. This technique was associated with better initial and long-term radiographic alignment, at the cost of longer surgery and more radiation, but did not improve pain scores. However, the non-random assignment of patients based on surgeon must be considered when interpreting these results.
Torakolomber Kırıkların Uzun Segment Fiksasyonunda Ara Vidualar Başlangıç Radyografik Hizasını İyileştirmekte Ancak Klinik Sonuçları İyileştirmemektedir
Onur Süer1, Bünyamin Kılıçlı2, Selahaddin Aydemir3, Anıl Murat Öztürk2, Ömer Akçalı41İzmir Şehir Hastanesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, İzmir, Türkiye2Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İzmir, Türkiye
3Kastamonu Eğitim Ve Araştırma Hastanesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Kliniği, Kastamonu, Türkiye
4Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Anabilim Dalı, İzmir, Türkiye
Amaç:
Ara vidaların torakolomber kırıklarda uzun segment posterior fiksasyondaki yeri halen tartışmalıdır. Bu çalışma, söz konusu vidaların hizalanma düzeltmesini artırma ve komplikasyon oranlarını azaltmadaki etkinliğini değerlendirmektedir.
Gereç ve Yöntem:
Bu retrospektif karşılaştırmalı çalışmada, 2014–2022 yılları arasında tedavi edilen, T11–L2 seviyelerinde yerleşmiş instabil torakolomber patlama kırığı bulunan 91 hasta iki kohorta ayrılmıştır: Grup A’da (n = 61) kırık seviyesinde ara vidalar kullanılarak uzun segment fiksasyon uygulanırken, Grup B’de (n = 30) konvansiyonel fiksasyon yapılmıştır. Radyolojik sonuçlar [vertebral kompresyon açısı (VKA), anterior/posterior korpus yüksekliği (AKY/PKY)], intraoperatif parametreler (ameliyat süresi, floroskopi kullanımı), klinik ağrı skorları (Görsel Analog Skala [VAS]) ve komplikasyonlar değerlendirilmiştir. İstatistiksel karşılaştırmalarda t-testi ve ki-kare analizleri kullanılmıştır.
Bulgular:
Her iki grupta da ameliyat sonrası dönemde VCA ve vertebra korpus yüksekliğinde anlamlı iyileşme gözlenmiştir (p < 0,001). Grup A, erken dönemde daha üstün VCA düzeltmesi sağlamış (4,78° ± 3,47’ye karşı 6,82° ± 4,02; p = 0,014) ve bu fark 2 yıllık takipte de anlamlılığını korumuştur (5,67° ± 3,08’e karşı 8,59° ± 3,76; p = 0,0005). Düzeltme kaybı Grup A’da daha düşük olmakla birlikte (1,22° ± 1,13’e karşı 1,95° ± 2,12; p = 0,122) istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Grup A’da ameliyat süresi daha uzun (160,25 ± 19,4 dakikaya karşı 150,17 ± 26,9 dakika; p = 0,044) ve floroskopi kullanım sayısı daha fazla (26,38 ± 2,3’e karşı 20 ± 2,13; p < 0,001) olarak saptanmıştır. Preoperatif ve takip VAS skorlarında gruplar arasında anlamlı fark bulunmamıştır (p > 0,05).
Sonuç:
Operasyon süresinin ve floroskopi kullanımının artmasına rağmen, uzun segmentli konstrüksiyonlarda ara vida yerleştirilmesi, torakolomber kırıklarda radyolojik hizalanmanın yeniden sağlanmasını ve korunmasını anlamlı iyileşme ile ilişkilendirilmiştir. Klinik ağrı sonuçları benzer olmakla birlikte, tekniğin sunduğu biyomekanik avantajlar, anatomik hassasiyetin önceliklendirildiği olgularda seçici olarak kullanılmasını desteklemektedir. Bu teknik, daha uzun ameliyat süresi ve daha fazla radyasyon maruziyeti pahasına daha iyi erken ve geç dönem radyografik hiza sağlamış, ancak ağrı skorlarında iyileşme sağlamamıştır. Bununla birlikte, sonuçlar yorumlanırken hastaların cerrah temelinde rastgele olmayan şekilde gruplandırılmış olması dikkate alınmalıdır.
Corresponding Author: Anıl Murat Öztürk, Türkiye
| TOOLS |
 Print Download citation RIS EndNote BibTex Medlars Procite Reference Manager Share with email Share Send email to author
Similar articles Google Scholar |