Volume: 12 Issue: 1 - January 2006 | |
Hide Abstracts | << Back | |
1. | Aeromedical evacuation of critically ill and injured patients M Öner MENTEŞ, Hakan AKINCI PMID: 16456744 Pages 1 - 8 Hava yolu ile hasta/yaralı taşınması savaş-barış döneminde ve tabiat olayları (deprem, sel baskınları v.b.) sonrası aynı temel hedefi olan bir görevdir. Günümüzde hava yolu ile taşıma sistemleri acil hasta bakımının bir parçası olmuştur. Bu sistemler hasta/yaralıların hastaneler arasında güvenli olarak taşınmasını sağlamaktadır. Hava yolu ile taşımanın ana öğelerini anlamak, taşıma sırasında yüksek irtifanın yaratmış olduğu fizyolojik değişikliklerin hasta üzerindeki etkilerini kavramak, hasta/yaralı taşımasının daha güvenli ve uygun olmasını sağlayacaktır. The mission of aeromedical evacuation of patients, whether in peacetime, wartime or under unexpected conditions (earthquake, flood etc) will remain the same. Aeromedical evacuation systems have become an integral part of the practice of critical care medicine. These systems provide interhospital transport of critically ill or severely injured patients. Understanding the medical aspects of flights and the capabilities of the aeromedical environment will help to evacuate patients in a safe and a proper manner. |
2. | An ultrastructural study on indirect trauma of dental pulp caused by maxillofacial impact injury in dogs Changqun REN, Ruifeng LIU, Lei TIAN, Peng CHEN, Shuxia ZHOU PMID: 16456745 Pages 9 - 16 AMAÇ Maksillofasiyal çarpma yaralanmaları sonucunda genellikle komşu doku ve organlar da dolaylı olarak yaralanırlar. Ancak, diş pulpasının dolaylı yaralanması konusunda fazla çalışma yoktur. Çalışmamızda köpeklerin mandibulalarında çarpma sonucu diş pulpasında dolaylı olarak gelişen yaralanmanın özelliklerini belirlemeyi amaçladık. GEREÇ VE YÖNTEM On sekiz köpek rastlantısal olarak altı eşit gruba ayırıldı. Her köpeğin sağ mandibulasına çarpma travması uygulandı. Ancak, dişler doğrudan yaralanmadı. Hayvanlar belirli zamanlarda öldürüldü ve her bir köpeğin diş pulpasındaki ultrastrüktürel değişiklikler transmisyon elektron mikroskobu kullanı larak incelendi. BULGULAR Sağ mandibuladaki dördüncü premolar dişin pulpası ağır bir şekilde yaralanmıştı, fakat sonuçta geri dönüşümsüz bir nekroz oluşmadı. Sağ mandibuladaki ikinci premolar dişin pulpası ndaki yaralanma daha az ağırdı ve geri dönüşümlüydü. Sol mandibuladaki ikinci premolar dişin pulpası ise hafif ve geçici bir şekilde yaralandı. SONUÇ Çarpma şeklindeki maksillofasiyal yaralanmalar diş pulpasının dolaylı olarak yaralanması açısından incelendiğinde, oldukça geniş bir alanın yaralandığı görülür. Travmanın etkisi çarpma sahasından uzaklaşıldıkça giderek ve hızla azalır. Sinir hasarına ait ultrastrüktürel değişiklikler erken dönemde oluşur. BACKGROUND Indirect injuries of adjacent tissues and organs usually accompany maxillofacial impact injuries. However, studies on indirect dental pulp injury are rare. This study was designed to determine the characteristics of indirect dental pulp injury caused by impact injury of mandible in dogs. METHODS Eighteen dogs were divided equally into six groups with random allocation. Right mandible of each dog was impacted but teeth were not injured directly. Then, the animals were killed at appointed time points and ultrastructural changes in dental pulp of assigned teeth of each dog were investigated with transmission electron microscope. RESULTS Dental pulp of the fourth premolar of right mandible was injured very severely, but irreversible necrosis did not occur in the end. Dental pulp of the second premolar of right mandible was injured less severely and reversibly. Dental pulp of the second premolar of left mandible was injured mildly and temporarily. CONCLUSION In the indirect injury of dental pulp caused by maxillofacial impact injury, the injured area is relatively extensive. The effect of the trauma decreases progressively and sharply as the distance to the impact site increases. Ultrastructural changes in the damaged nerves take place early. |
3. | Early enteral and glutamine enriched enteral feeding ameliorates healing of colonic anastomosis İbrahim GÖKPINAR, Emin GÜRLEYİK, Mevlut PEHLİVAN, Ömer ÖZCAN, İsmet ÖZAYDIN, Arif ASLANER, Yavuz DEMİRARAN, Mustafa GÜLTEPE PMID: 16456746 Pages 17 - 21 AMAÇ: Postoperatif dönemde total enteral beslenmenin erken uygulanması ve beslenme protokolüne glütamin eklenmesinin deneysel kolon anastomoz iyileşmesine etkisini araştırmak. GEREÇ-YÖNTEM: 40 Wistar-albino rat eşit sayıda denek içeren 4 gruba ayrıldı. Tüm deneklere distal sol kolon transseksiyonu ve anastomozu uygulandı. Grup 1 ve 2; geç total enteral beslenme (postoperatif 4. günden itibaren) uygulandı. Grup 3 ve 4; erken total enteral beslenme (postoperatif 6. saatten itibaren) uygulandı. Grup 2 (geç) ve 4 (erken)’te enteral beslenme protokolüne glütamin eklendi. Postoperatif 7. gün sonunda anastomoz içeren kolon segmenti çıkarılarak anastomoz patlama basıncı ve doku hidroksiprolin değerleri belirlendi. BULGULAR: Anastomoz patlama basıncı değerleri erken grupta 111.6, geç grupta 95.8 cm/su (p=0.022) bulundu. Geç enteral beslenme grupları (1 ve 2) karşılaştırıldığında glütaminli grup lehine anlamlı fark (95.8’ e 138.5 cm/su; p<0.0001) saptandı. Gerek erken, gerekse geç dönemde glütaminli enteral beslenmenin uygulandığı gruplarda en yüksek patlama basıncı değerleri (139 ve 138.5 cm/su) elde edildi. Doku hidroksiprolin miktarı erken beslenme grubunda (2440.3 µg), geç beslenme grubuna (1509.6 µg) göre anlamlı yüksek (p=0.024) bulundu. Diğer gruplar arası farklar istatistik açısından anlamsızdı. Geç enteral beslenme grupları (1 ve 2) karşılaştırıldığında glütaminli grup lehine anlamlı olmamakla (p=0.276) birlikte sayısal fark (1509.6 ya 1981.6 µg) saptandı. SONUÇLAR: Postoperatif dönemde total enteral beslenmenin erken uygulanması anastomoz direnci ve kollajen sentezini anlamlı olarak desteklemektedir. Anastomoz direnci açısından enteral yolun geç kullanıldığı durumda beslenme protokolüne glütamin eklenmesi, geç beslenme olumsuzluklarını azaltmakta ve geri döndürmektedir. Glütaminin benzer olumlu etkisi daha zayıf olmakla birlikte kollajen sentezi üzerinde de görülmektedir. Anahtar Kelimeler: Kolon anastomozu, enteral beslenme, glütamin, patlama basıncı, hidroksiprolin. BACKGROUND: To investigate the effects of postoperative early enteral, and glutamine enriched enteral feeding on the healing of experimental colonic anastomosis. METHODS: Forty Wistar-albino rats were equally divided into 4 groups. Colonic transsection and anastomosis situated at distal left colon was performed on all animals. Groups 1 and 2; Animals received late (after 4th day postoperatively) enteral feeding. Groups 3 and 4; Animals received early (after 6th hours postoperatively) enteral feeding. Glutamine was added in enteral nutrition protocol in groups 2 (late) and 4 (early). The colonic segment including the anastomosis was excised at the end of 7th day postoperatively. Bursting pressure of the anastomosis and tissue hydroxyproline levels were determined. RESULTS: Bursting pressures levels were measured as 111.6 and 95.8 cm/water (p=0.022) in early and late nutrition groups respectively. Comparison of late enteral feeding groups (1 and 2) showed a significant difference in favor of group with glutamine (95.8 vs 138.5 cm/water; p<0.0001). Highest bursting pressure levels (139 and 138.5 cm/water) were measured in both early and late feeding groups with glutamine. Tissue hydroxyproline level in early enteral feeding group (2440.3 µg) was significantly (p=0.024) higher than late enteral feeding group (1509.6 µg). The differences were not statistically significant between other groups. Comparison of late enteral feeding groups (1 and 2) showed a considerable difference in favor of group with glutamine (1509.6 vs 1981.6 µg) but not statistically significant (p=0.276). CONCLUSION: Postoperative early enteral feeding significantly ameliorates the resistance of the anastomosis and collagen synthesis. Glutamine enrichment in nutritional protocol decreases and reverses disadvantages of late enteral feeding in point of the resistance of anastomosis. Similar positive and useful, but weaker effects of glutamine supplementation are also valuables on collagen synthesis |
4. | Neurogenic pulmonary edema: a prospective study based on observation Özkan İ AKINCI, Aylin EKER, Tülin ERDEM, Ayşe YILDIRIM, Altay SENCER, Figen ESEN, Nahit ÇAKAR PMID: 16456747 Pages 22 - 25 AMAÇ Bu çalışmada, beyin cerrahisi yoğun bakım servisimizde tedavi gören hastaların bazılarında aniden gelişen nörojenik pulmoner ödem tablosunun nedenleri ve klinik seyri değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM Beyin cerrahisi yoğun bakım servisinde çeşitli nedenlerle tedavi gören 223 hasta (116 erkek; 107 kadın; ort. yaş 44.4±19.5) incelendi. Bu hastalardan 5 tanesinde nörojenik pulmoner ödem meydana geldiği belirlendi. Pnömoniye bağlı olarak benzer klinik bulgular görülen hastalar çalışmaya dahil edilmedi. BULGULAR Hastalığın, nörolojik durumun ani kötüleşmesi ve beraberinde kan oksijenlenme düzeyinde bozulma şeklinde ortaya çıktığı saptandı. Nörojenik pulmoner ödem tanısı koyulan 5 hastadan 3'ünde akut hidrosefalinin, 1 hastada ise beyin anevrizmasının yeniden kanamasının bu duruma neden olduğu düşünüldü; 5. hastada sebep bulunamadı. Dört hasta 24 saat içerisinde düzelme göstererek yoğun bakım servisinden çıkarıldı. SONUÇ Nörolojik bir sorun nedeniyle tedavi görmekte olan bazı hastalarda, saatler içerisinde nörojenik pulmoner ödemin oluşabileceği ve nörolojik sorunun düzelmesiyle tablonun gerileyebileceği akılda bulundurulmalıdır. BACKGROUND In this study, we evaluated the cause and the clinical course of neurogenic pulmonary edema which has developed abruptly in some of the patients in the neurosurgical intensive care unit. METHODS We evaluated 223 patients in the neurosurgical ICU (116 males; 107 females; mean age 44.4±19.5). Five of these had worsening in neurological evaluation and oxygenation and were diagnosed as having a neurogenic pulmonary edema. Patients with pneumonia were excluded from the study. RESULTS We identified acute hydrocephaly in three patients and re-bleeding of an aneurysm in one as the cause of neurogenic pulmonary edema. No cause could be identified in the remaining patient. Although four patients could be discharged from the ICU, one died due to multiorgan failure. CONCLUSION Physicians should be careful about neurogenic pulmonary edema, a life-threatening clinical condition, that develops within hours of a neurologic event and usually resolves with neurologic recovery. |
5. | Acute necrotizing pancreatitis: the results of the management of 38 patients Mustafa TİRELİ, Atilla YILDIRIM, Cem GÜÇLÜ, Bülent ÇALIK, Burcu DİLİÜZ PMID: 16456748 Pages 26 - 34 AMAÇ Bu çalışmada akut nekrotizan pankreatit nedeniyle cerrahi ve konservatif tedavi uygulanan hastalar değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM Akut nekrotizan pankreatitli 38 hasta (22 erkek, 16 kadın; ort. yaş 51.3; dağılım 16-79) uygulanan tedavi yöntemlerinin sonuçları açısından retrospektif olarak incelendi. Konservatif tedavi uygulanan grupta 15, ameliyat edilen grupta ise 23 hasta vardı. BULGULAR En sık (17 hasta) nekrotizan pankreatit nedeni safra taşı idi. Yirmi beş hastada steril nekroz ve 13 hastada enfekte nekroz olduğu belirlendi. Yirmi beş steril nekrozlu pankreatit hastası- nın 15'ine sadece konservatif tedavi, 10'una ise önce konservatif ve takiben cerrahi tedavi (altısı şüpheli tanı, üçü organ yetersizliği, bir hasta da semptomatik psödokist nedeniyle) uygulandı. Steril nekroz oluşan hastalarda ameliyatta nekrozlu bölge çıkarıldı ve sonra altısında sürekli lavaj, dördünde pasif drenaj yöntemleri uygulandı. Hastalarımızda mortalite oranı, her iki grubun toplamında %23.7, steril nekrozlu pankreatit grubunda %24.0, enfekte nekrozlu pankreatit grubunda ise %23.1'dir. Mortalite oranı, konservatif tedavi uygulanan hasta grubunda %26.7, ameliyat edilenlerde %21.7 olarak saptandı. Mortalite oranı yönünden gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.05). Yaşayan 29 hastanın 11'inde (%38.0) çeşitli komplikasyonlar görüldü. SONUÇ Steril nekrozlu pankreatitin tedavisi tartışmalıdır. Öncelikle konservatif tedavi uygulanmalıdır. Steril nekrozlu pankreatitte ameliyat endikasyonu, yoğun konservatif tedaviye rağmen sepsis veya organ yetmezliği bulgularının devam etmesi ya da şiddetlenmesi durumunda ortaya çıkar. Enfekte nekrozlu pankreatit ise cerrahi yöntemle tedavi edilmelidir. Ameliyat, nekrozun demarkasyon hattı tamamlandıktan sonra gerçekleştirilmelidir. BACKGROUND We evaluated the patients who underwent surgical or nonoperative treatment for acute necrotizing pancreatitis. METHODS The study included 38 patients (22 males, 16 females; mean age 51.3 years; range 16 to 79 years) with acute necrotizing pancreatitis. Surgical treatment was performed in 23 patients, while 15 patients were treated conservatively. RESULTS Gallstone (in 17 patients) was the most common cause of pancreatitis. Twenty-five patients had sterile necrotizing pancreatitis, while 13 patients had infected necrotizing pancreatitis. Fifteen of the 25 cases with sterile necrosis were treated conservatively. The other 10 patients were initially treated by conservative methods, and were later treated surgically (due to six incorrect diagnosis, three organ failures, and one symptomatic pseudocyst). We applied continuous lavage to six of those patients and conventional drainage to four of them. Mortality rate was 23.7% globally; 24.0% in the sterile necrosis group and 23.1% in the infected necrosis group. Mortality rate was 21.7% in the surgical treatment group, and 26.7% in the conservative treatment group. There were no statistically significant differences between those groups (p>0.05). Eleven of the 29 patients who survived had some complications. CONCLUSION The management of sterile pancreatic necrosis is still a matter of debate. Most patients with sterile necrosis can be treated with conservative methods. Indication for surgery in sterile necrosis should be based on persisting or advancing organ complications and sepsis signs despite intensive care therapy. The patients with infected necrosis should be treated surgically. Surgical intervention is best deferred until the demarcation of necrosis is complete. |
6. | Evaluation of surgical methods in patients with blunt liver trauma Sadullah Girgin, Ercan Gedik, İbrahim Halil Taçyıldız PMID: 16456749 Pages 35 - 42 AMAÇ Künt karaciğer travması nedeniyle ameliyat edilen hastalar, cerrahi yöntem, mortalite ve morbidite açısından değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM Künt karaciğer travması nedeniyle ameliyat edilen 159 hasta (116 erkek; 43 kadın; ort. yaş 33.6; dağılım 15-67) travma etkeni, karaciğer yaralanma şiddeti, tanı yöntemleri, yandaş yaralanmalar, tedavi şekli, mortalite ve morbidite yönünden retrospektif olarak incelendi. Küçük karaciğer yaralanmalarında (evre I ve II) minör tedavi teknikleri uygulandı. Büyük karaciğer yaralanması (evre III, IV, V) olan 40 hastaya debridman, selektif ligasyon, omental tamponad (DSO), 12 hastaya rezeksiyonel debridman ve Pringle manevrası ile birlikte karaciğer içinde kanayan damarların direkt kontrolü (RD), 23 hastaya derin matress sütür (DMS) ve 9 hastaya perihepatik packing (PP) uygulandı. BULGULAR Travma oluşturan etkenler 102 hastada trafik kazası, 43 hastada yüksekten düşme ve 14 hastada darp idi. Yüzelli dokuz hastanı n 84'ünde büyük ve 75'inde küçük karaciğer yaralanması mevcuttu. Yandaş organlarda yaralanma 104 hastada vardı ve en sık dalak yaralanması saptandı. Ortalama kan transfüzyonu miktarı DSO'da 4.3 ünite, DMD'de 6.2 ünite, RD'de 5.5 ünite ve PP'de 9.5 ünite idi. Karaciğer onarımı için geçen ortalama cerrahi süre, DSO, RD, DMS ve PP için 34.7, 38.1, 26 ve 18.2 dk idi. Karaciğer yaralanmasına bağlı komplikasyonlar sonucu DMD grubundaki morbidite oranının, DSO ve RD grupları na göre daha yüksek olduğu belirlendi ve sonuç istatistiksel anlamlıydı (p<0.001). Büyük karaciğer yaralanmalı hastaları n %29.4'ü, küçük karaciğer yaralanmalı hastaların %12'si kaybedildi. Mortalite oranı %21.3'tü. SONUÇ Künt karaciğer travmasında uygulanan DSO ve RD yöntemleri, kan transfüzyonu miktarını ve ameliyat süresini artırmamıştır ve DMD yöntemi ile tedavi edilen gruba göre düşük mortalite ve morbidite oranına sahiptir. BACKGROUND We evaluated the surgical methods, morbidity and mortality in patients who had surgery for blunt liver trauma. METHODS We retrospectively reviewed 159 patients (116 males, 43 females; mean age 33.6; range 15 to 67 years) with blunt hepatic trauma regarding the cause and severity of liver injury, diagnostic procedures, associated injuries, management, morbidity, and mortality. Simple hepatorrhaphy was done in minor liver injuries (Grade I, II). To manage severe liver trauma (Grade III-V), debridement, selective hepatic artery ligation and omentum packing of the laceration (DSO) in 40; resectional debridement (RD) with direct control of bleeding vessels within the liver by the Pringle maneuver in 12; deep matress suture (DMS) in 23; and perihepatic packing (PP) in 9 patients were performed. RESULTS The causes of trauma were motor vehicle accidents in 102, falls from height in 43 and violence induced blunt trauma in 14 patients. Among 159 patients, 84 had severe liver injuries and 75 had minor liver injuries. Associated organ injuries were present in 104 patients and splenic injury was the most common. Mean units of blood transfusions in DSO, DMS, RD and PP were 4.3, 6.2, 5.5 and 9.5 respectively. Mean time for liver surgery in DSO, RD, DMS and PP were 34.7, 38.1, 26 and 18.2 minutes respectively. Morbidity rate was higher in DMS group than in DSO and RD groups, and the difference was statistically significant (p<0.001). Twenty-five patients (29.4%) died of severe liver injuries and 9 (12%) died of minor liver injuries. The overall mortality rate was 21.3%. CONCLUSION DSO, and RD methods don’t increase operation time and amount of blood transfusion. They cause less morbidity and mortality when compared to DMS. |
7. | Noninvasive management strategy in hemodynamically unstable patients with blunt trauma F Cem GEZEN, Tarık G ÇİNÇİN, Mustafa ÖNCEL, Selahattin VURAL, Ayhan ERDEMİR, Gülay DALKILIÇ, Cengiz MENTEŞ, Barış TÜZÜN PMID: 16456750 Pages 43 - 50 AMAÇ Batın yaralanmalarında cerrahi dışı yaklaşımlar; mortalite riskini artırmadan, hastaların cerrahi girişim uygulanmadan tedavisini amaçlar. Bu çalışmada invaziv olmayan tedavi stratejisiyle tedavi edilen hastalar sunuldu. GEREÇ VE YÖNTEM Bu çalışmada 1 Haziran 2000 ile 1 Haziran 2001 (invaziv olmayan tedavi yaklaşımı uygulamasının ilk yılı) tarihleri arasında başvuru anında hemodinamik olarak anstabil olan 63 batın travmalı hasta (50 erkek; 13 kadın; dağılım 8-61 yaş) değerlendirildi. Olgular erken cerrahi, geç cerrahive konservatif yaklaşımla tedavi edilenler olmak üzere üç grupta incelendi. BULGULAR Başvuru anında instabil 63 künt batın travmalı hasta saptandı. Grup 1 (n=14) ve Grup 2'deki (n=10) hastalar erken veya geç [ortalama 7 saat (2 ile 20 saat) gözlem süresi sonrası] ameliyata alındı. Grup 3 (n=39) hastalarına cerrahi girişim gerekmedi. SONUÇ Travma hastalarının çoğu başvuru anında instabil olsalar da başlangıç sıvı replasmanına cevap verirler ve cerrahi tedavi gerektirmezler. Bu hastalarda solid organ yaralanmalarını, bilinci açık hastalarda ise içi boş organ yaralanmalarını gösteren en önemli teknik olmasada yakın monitörizasyon ve tekrarlayan batın muayeneler içeren invaziv olmayan tedavi stratejisi cerrahi girişim gerekecek hastaların seçiminde uygun bir yöntem olabilir. BACKGROUND Non-operative management in abdominal injuries may reduce non-therapeutic laparatomies without increasing mortality. The aim of this study is to evaluate the results of a recently used non-invasive management strategy, in trauma patients in our institution. METHODS A retrospective chart review was performed. The sixty-three patients (50 males; 13 females; range 8 to 61 years) with abdominal injuries who were unstable during their admissions to our institution between July 1st, 2000 and July 1st, 2001 (the first year of the NIMS implementation) were identified and divided into three groups according to the presence or absence of surgical intervention and the timing of the operation. RESULTS There were 63 blunt abdominal trauma patients who were unstable during admission. Patients in Group 1 (n=14) and Group 2 (n=10) had urgent laparotomy during the resuscitation therapy or after a median observation period of 7 hours (range, 2 to 20). Group 3 patients (n=39) did not require surgical intervention. CONCLUSION Most of the trauma patients who respond to initial fluid replacement do not require surgery. Close monitoring and repeated abdominal examinations (NIMS) can be the main criteria for surgical intervention, although they are not the most reliable techniques in the diagnosis of solid organ injuries in all patients and of hollow organ injuries in conscious patients. |
8. | An evaluation of individual plain abdominal radiography findings in pediatric appendicitis: results from a series of 424 children Çiğdem Ulukaya DURAKBAŞA, İnkılap TAŞBAŞI, Ahmet Nadir TOSYALI, Murat MUTUS, Varol ŞEHİRALTI, Ebru ZEMHERİ PMID: 16456751 Pages 51 - 58 AMAÇ Akut apandisiti olan çocuların düz karın radyografisi (DKG) bulgularının derlenmesi ve bu bulguların her birinin tanısal değerini ortaya koyarak; konuyla ilgili yayınlamış çalışmalar ışığında yorumlanması amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM Apandisit öntanısı ile ameliyat edilen 424 çocuğu içeren grup (278 erkek; 146 kız; ortanca yaş 10; dağılım 11 ay - 17 yıl) önceden belirlenmiş sekiz DKG bulgusu ile değerlendirmeye alındı. Her bir bulgu için duyarlılık, seçicilik, pozitif ve negatif sonucu belirleme değerleri ayrı ayrı hesaplandı. BULGULAR Ameliyat bulguları ve patolojik değerlendirme ile hastaların 378'inde (%89) apandisit mevcuttu, 46 (%11) hastada ise appendiks normaldi. Bunların 20'sinde (%5) başka karın içi patolojik bulgu saptandı. DKG bulguları içinde, kalsifiye fekalit, sağ alt kadranda kitle görünümü, psoas silinmesi ve lokalize lümen dışı hava bulgularının seçiciliği çok yüksekti; appendiks normalse bu bulguların görülme olasılığı çok zayıftır. Değerlendirilen DKG bulgularının hepsinin duyarlılığı düşük bulunmakla beraber, apandisiti olan olgularda genişlemiş tranvers kolon ve/veya sağ alt kadranda tek hava-sıvı seviyesi bulgularının görülme olasılığı diğerlerinden daha yüksektir. SONUÇ Ayırıcı tanıda apandisit olasılığını tamamen ortadan kaldırabilecek tek bir DKG bulgusu olmamakla beraber, olası DKG bulgularına yönelik temel bilgilere sahip olmak, çocuklarda akut karın ağrısı ile ilgilenen hekimlerin karar mekanizmasında etkide bulunabilir. BACKGROUND This study was conducted to collect the results of the plain abdominal radiography (PAR) signs, to determine their individual diagnostic values, and to discuss them under a brief literature review. METHODS Eight predetermined PAR signs were individually interpreted in a series of 424 consecutive children (278 males; 146 females; median age 10 years; range 11 months to 17 years) who underwent an operation for appendicitis. The sensitivity, specificity, and positive and negative predictive values for the signs were determined. RESULTS Appendicitis was confirmed in 378 (89%) patients. Among the remaining 46 (11%) patients with a normal appendix, 20 (5%) had other intraabdominal pathologies. Calcified fecalith, mass image in right-lower-quadrant (RLQ), psoas obscuration, and localized extraluminal air signs were all highly specific and therefore, unlikely to be present if the appendix is normal. On the other hand, the sensitivity values were low, in general, for all the PAR signs investigated. Yet, presence of dilated transverse colon and/or single air şuid level in the RLQ has the highest percentage occurrence with appendicitis. CONCLUSION Although the there is no single PAR finding capable of ruling the diagnosis of appendicitis out, basic knowledge on PAR findings could have an impact on decision making process for clinicians dealing with pediatric acute abdominal pain. |
9. | Assessment of physicians employed in emergency medical services about their level of knowledge on basic life support, advanced cardiac life support and medicolegal responsibilities Suat KIMAZ, Suna SOYSAL, Arif H ÇIMRIN, Türkan GÜNAY PMID: 16456752 Pages 59 - 67 AMAÇ Bu çalışmada, 112 Acil Sağlık Hizmetleri'nde görevli doktorları n temel yaşam desteği (TYD), ileri kardiyak yaşam deste- ği (‹KYD) ve doktorların adli sorumluluğu (DAS) hakkındaki bilgi düzeyleri ve bunu etkileyen faktörler değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM 112 Acil Sağlık Hizmetleri'nde görevli 53 doktor (43 erkek; 10 kadın; ort. yaş 39; dağılım 28-50), demografik veriler ve bilgi düzeylerini etkileyebilecek verilerden oluşan anket formunu doldurup, TYD, ‹KYD ve DAS ile ilgili 25 adet çoktan seçmeli soruyu yüz yüze görüşme yöntemi ile yanıtladılar. ‹statistiksel hesaplamalarda Mann-Whitney U-testi ve Kruskal-Wallis Varyans Analizi testleri kullanıldı. BULGULAR Bilgi düzeyi ortalaması 100 puan üzerinden 45.4 olarak bulundu. Birden fazla kurs gören ve 112 Acil Sağlık Hizmetleri'nde bir yıldan uzun süredir görevli doktorların bilgi düzeyleri diğerlerine göre yüksek idi (p=0.012; p=0.015). SONUÇ 112 Acil Sağlık Hizmetleri'nin gelişmesi için bu sistemde çalışan doktorlara yönelik hizmet içi eğitim programları geliştirilmeli ve bilgi düzeyleri yükseltilmelidir. BACKGROUND We aimed to determine the level of knowledge of Emergency Medical Services (EMS) physicians on Basic Life Support (BLS), Advanced Cardiac Life Support (ACLS) and medicolegal responsibilities in conjunction with related factors. METHODS Fifty-three physicians (43 male, 10 females; mean age 39 years; range 28 to 50 years) employed in EMS were required to respond a questionnaire consisting of demographic data and educational background. They also answered 25 multiple-choice questions about BLS, ACLS and medicolegal responsibilities of physicians in a face-to-face manner. The data were analyzed using Mann-Whitney U-test and Kruskal-Wallis Analysis of Variance test. RESULTS Mean level of knowledge was 45.4 on a hundred-point scale. Attendance to courses covering emergency aid and working as an ambulance physician for more than one year were associated with higher levels of knowledge (p=0.012; p=0.015). CONCLUSION In-service training should be undertaken to raise the level of knowledge of the physicians employed in rural EMS and to improve the quality of field care. |
10. | Intrathoracic splenosis secondary to previous penetrating thoracoabdominal trauma diagnosed during delayed diaphragmatic hernia repair Ali AKTEKİN, Günay GÜRLEYİK, Alper ARMAN, Hüseyin PEKCAN, Abdullah SAĞLAM PMID: 16456753 Pages 68 - 70 İntratorasik splenozis, torakoabdominal bir yaralanmadan sonra görülen asemptomatik bir hastalıktır. Göğüs boşluğunda yer işgal eden bir kitledir ve malign lezyonlar başta olmak üzere diğer kitlelerden ayırt edilmesi gerekir. Bu yazıda, 25 yıl önce geçirilmiş penetran sol torakoabdominal travma öyküsü olan ve kliniğimize nonspesifik solunum sistemi şikayetleriyle başvuran 50 yaşındaki erkek hasta sunuldu. Akciğer grafisi ve toraksın manyetik rezonans incelemeleri ile diyafragma hernisine bağlı göğüs boşluğunda kitle teşhisi koyulan hastada, ameliyat sırasında intratorasik splenozis tespit edildi. Diyafram hasarı, dalak dokuları çıkarıldıktan sonra onarıldı. Although intraperitoneal splenosis is a very common disease, intrathoracic splenosis is very rare. It is generally an asymptomatic disease that occurs after thoracoabdominal trauma, and is diagnosed as an intrathoracic mass that leads to unnecessary investigations to be differentiated from other benign or malignant lesions of the chest. We present a patient with an intrathoracic mass which was preoperatively diagnosed as a diaphragmatic hernia on chest X-ray and magnetic resonance imaging. We have intraoperatively recognized that many pieces of splenic tissue have been herniated through a diaphragmatic defect, and formed intrathoracic splenosis. We repaired the diaphragmatic hernia defect after excision of fragments of the spleen. |
11. | Traumatic rupture of a pulmonary hydatid cyst: a case report Ekber ŞAHİN, Melih KAPTANOĞLU, Aydın NADİR, Canan CERAN PMID: 16456754 Pages 71 - 75 On yaşındaki bir kız çocuğunda hidatik kist rüptürüne bağlı travmatik hidropnömotoraks gelişti. Hastaya şüpheli bronşial rüptüre bağlı, uzun süreli masif hava kaçağı nedeniyle sağ posterolateral torakotomi yoluyla kistotomi yapıldı. Hastanın ameliyat sonrası 13. ayında dispne ve göğüs röntgeniyle belirlenen akciğer çöküntüsü Heimlich valfi kullanılarak tedavi edildi. Akciğer kist hidatiği komplikasyon ortaya çıkmadıkça uzun süreli asemptomatik kalabilir. Ülkemizde hidatik hastalığın görülme sıklığı yüksek olduğu için, bu durum hidropnömotoraks olan hastalarda göz önüne alınmalıdır. Heimlich valfi kullanımı persistan hava kaçağının tedavisinde iyi bir seçenek olabilir ve cerrahiye olan ihtiyacı azaltabilir. We present a case of traumatic hydropneumothorax due to hydatid cyst rupture in a 10 year-old girl. The patient was suspected to have a bronchial rupture because of prolonged massive air leak and she underwent cystotomy via right posterolateral thoracotomy. The patient was readmitted with dyspnea and chest X-ray revealed a lung collapse 13 months postoperatively. Lung collapse was treated by using a Heimlich valve. Pulmonary hydatid cyst can be asymptomatic for a long time unless a complication occurs. Because of the high incidence of hydatid disease in our country, this condition should be considered in cases with hydropneumothorax. The use of a Heimlich valve may be a good choice in the management of persistent air leak and may reduce the need for surgery. |
12. | A case of rectus sheath hematoma Zülfikar KARABULUT, İlker ABCI, Hatice LAKADAMYALI, Önder GEBEDEK PMID: 16456755 Pages 76 - 78 Rektus kası kılıfı hematomları, epigastrik damarların veya rektus kasının yırtılması sonucu meydana gelen ve nadir görülen durumlardır. Genellikle infraumblikal bölgede oluşur ve kolaylıkla karın içi enşamasyonlu hastalıklar ve tümörleri ile karıştırılırlar. Bu yazıda şiddetli karın ağrısı, bulantı, kusma şikayetleriyle kliniğimize başvuran 70 yaşındaki kadın hasta sunuldu. Ultrasonografi ve karının bilgisayarlı tomografisinde rektus kılı- fı hematomu saptandı. Hasta yatak istirahati, kan transfüzyonu, sıvı ve analjezik ilaç tedavisi ile sorunsuz iyileşti. Kesin tanı için bilgisayarlı tomografi yöntemi seçilmelidir. İdeal tedavi konservatiftir. Rectus sheath hematomas are uncommon and are being caused by the injuries of the epigastric vessels and the rectus muscle. They are usually located infraumblically and often misdiagnosed as inşammatory diseases or tumours of the abdomen. We present a 70-year-old woman who had complaints of severe abdominal pain on the left side, nausea and vomiting after heavy lifting. Rectus sheath hematoma was detected by abdominal ultrasonography and computerized tomography. The patient recovered uneventfully after bed rest, intravenous fluid replacement, blood transfusion and analgesic treatment. Computerized tomography must be chosen for definitive diagnosis. Ideal treatment is conservative. |
13. | Posttraumatic Chance fracture of the cervical spine in a case with ankylosing spondylitis: a case report H Mustafa ÖZDEMİR, Ömer ERKOÇAK, Mehmet DEMİRAYAK, Tunç ÖGÜN PMID: 16456756 Pages 79 - 82 Ankilozan spondilitte omurgayı oluşturan kemik ve bağ yapı- lardaki kırılganlık sonucu küçük travmalarda bile omur kırığı oluşabilir. Kırıklar sıklıkla torakolomber bölgede, nadiren servikal bölgede meydana gelir. Bu yazıda ankilozan spondiliti olan ve yüksekten düşme sonrası alt ekstremitede güçsüzlük ve yürüme güçlüğü şikayetleriyle kliniğimize başvuran 52 yaşında erkek hasta sunuldu. Nörolojik muayenede giderek artış gösteren motor fonksiyon kaybı vardı. Manyetik rezonans görüntülemede servikal beşinci ve altıncı omurlar seviyesinde Chance kırığı saptandı. Ameliyatta tek seanslı anterior füzyon, stabilizasyon ve posterior dekompresyon yapıldı. Ameliyat sonrası nörolojik tabloda giderek artan düzelme görüldü. Hasta ameliyat sonrası yedinci günde akciğer yetersizliği nedeniyle kaybedildi. Spinal fractures can occur after minor traumas due to the fragility of osseous or ligamentous structures of the spine in patients with ankylosing spondylitis. They are usually seen in the thoracolumbar region of the spine. However, the cervical region is an extremely rare location for these fractures. We present a 52-year-old male with ankylosing spondilitis who had complaints of weakness in the lower extremities and difficulty with walking after a fall from height. Neurologic examination revealed a progressive loss of motor function. Magnetic resonance imaging showed a Chance fracture at the fifth and sixth cervical vertebrae. We performed a one-stage anterior cervical fusion and stabilization with posterior decompression. Postoperatively, there was a progressive neurologic improvement. However, the patient died due to pulmonary failure at the seventh day postoperatively. |